Το μαύρο σύννεφο

By Katerina Verigka - Φεβρουαρίου 19, 2016






Το μαύρο σύννεφο στρογγυλοκάθησε πάνω μου.
Ίσως και να το συνήθισα.
Η βροχή του δεν με ένοιαζε, δεν την φοβόμουν..
Σαν την παροιμία του βρεγμένου..

Ο ήλιος περνούσε για λίγο, αγκομαχούσε στα σύννεφα,
μέχρι που εγκατέλειπε τις προσπάθειες του και έφευγε.
Οι ακτίνες του όμως είχαν προλάβει να αφήσουν το στίγμα τους.
Να ξεδιαλύνουν τον ορίζοντα σιγά σιγά.

Το μαύρο σύννεφο με αγαπούσε γιατί δεν το έδιωχνα.
Είχα αντιληφθεί μάλλον τη χρησιμότητά του.
Βαδίζαμε για λίγο μαζί και όταν ένιωθα έτοιμη..
με ένα φύσημα.. εξαφανιζόταν.

Παίρνοντας μαζί του απογοητεύσεις, τα βιώματα της αδικίας,
τις λάθος εκτιμήσεις, αποτυχίες, ελλείψεις, στεναχώριες
κι ένα σωρό ακόμα αναποδιές.

Του ψιθυρίζω "ευχαριστώ" μέχρι την επόμενη φορά.



Τα μαύρα σύννεφα είναι δική μας δημιουργία.
Γι'αυτό και ο τρόπος διαχείρισης είναι τόσο δύσκολος.
Το μυαλό φτιάχνει από μόνο του λαβυρίνθους.
Όσο πιο ξεκάθαρα βγαίνουν όλα στο φως,
μέσα από τα μαύρα σύννεφα,
τόσο απλοποιούμε την ζωή μας.




  • Share:

You Might Also Like

0 σχόλια

Άφησε το αποτύπωμά σου εδώ..