war child

By Katerina Verigka - Αυγούστου 30, 2017





Ακολουθούσε την ίδια διαδρομή για το σπίτι ξανά και ξανά.
Το έχτιζε πάλι από την αρχή με την δύναμη της φαντασίας του.
Δεν ήταν μόνο τούβλα.
Ήταν οι αναμνήσεις του.
Η παιδική του ηλικία. Το γέλιο της μαμάς.
Τα πειράγματα του μεγάλου αδελφού.
Το αυστηρό μουστάκι του πατέρα.
Το βουβό κλάμα της γιαγιάς.
 
Ποιος όπλισε αυτά τα χέρια;
Ποιο μυαλό αντέχει να σκορπά τόσο θάνατο;
Γιατί;
 
Ποια μάνα τους γέννησε και ποια μάνα τους κλαίει;
Για την δική μου ποιος θα κλάψει;
 
Δεν ήταν μόνο τούβλα αυτή η χώρα, είχε ψυχή.
Αργοσβήνει μα κάποτε δεν θα αναστηθεί;
 
 








  • Share:

You Might Also Like

10 σχόλια

  1. Σαν μαραίνεται ένα λουλούδι χάνει το χαμόγελό του
    ένα παιδί για πάντα

    Πολύ δυνατό Κατερίνα μου ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κατερίνα, για μια ακόμα φορά υποκλίνομαι στη σκέψη και συνάμα στη γραφή σου. Μπράβο κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη μου πολύ σε ευχαριστώ με τιμάς πάντα απεριόριστα! :)

      Διαγραφή
  3. Γλυκιές μα..μελαγχολικές σκέψεις γλυκιά μου..να κάνω μία μαμαδίστικη αγκαλίτσα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ω φυσικά δε λέμε όχι σε αγκαλιές!!
      πόσο μάλιστα μαμαδίστικες!!

      προσπάθησα να σκεφτώ με τα μάτια ενός παιδιού που βιώνει πόλεμο!

      Διαγραφή
  4. Μεγάλη αγκαλιά κι από 'μένα σ' εσένα για την ευαισθησία σου.

    Μια μεγάλη, πανανθρώπινη αγκαλιά θα μπορούσε να ζεστάνει έστω και λίγο την παγωνιά αυτών των ψυχών -τους ανθρώπους ψάχνουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι από μένα, την αγάπη μου και την εκτίμησή μου!!

      Διαγραφή
  5. Κατερίνα μου , πόσο διαισθητική η ματιά σου!
    Υπέροχα δυνατό!
    Τσακίζει!
    Πολλά φιλιά ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Άφησε το αποτύπωμά σου εδώ..