Alice Munro and what about short stories?



Τα διηγήματα, είναι ένα λογοτεχνικό είδος σύντομης σε έκτασης αφηγηματικής πεζογραφίας. Θεωρούνται λιγότερο περίπλοκα (διαφωνώ) από τα μυθιστορήματα καθώς έχουν μία πλοκή, μικρό αριθμό χαρακτήρων και καλύπτουν σύντομη χρονική περίοδο.

Νομίζω πως όλοι μας έχουμε διαβάσει μυθιστορήματα που δεν έχουν τίποτα να πουν και απλώς φλυαρούν σε 300-400-500 σελίδες.. Κι έχουμε διαβάσει διηγήματα τόσο ουσιαστικά, τόσο σημαντικά που μέσα σε λίγες γραμμές σε καθηλώνουν και που περνούν πολλά μηνύματα για προβληματισμό, τροφή για σκέψη. Έχουμε διαβάσει σε διηγήματα πρωτότυπες ιστορίες και όχι τις συνηθισμένες που βρίσκονται κατά ένα μεγάλο βαθμό στα μυθιστορήματα. Όλες αυτές βέβαια είναι απόψεις και προσωπικά γούστα. Έχω όμως την αίσθηση ότι δεν δίνονται οι ίδιες ευκαιρίες για έκδοση διηγημάτων και πως ειδικά στην χώρα μας τα έχουμε στην αφάνεια. Καιρός δεν είναι να αναζητήσουμε κι άλλα λογοτεχνικά είδη και ύστερα να μπορούμε να διαμορφώσουμε άποψη; Καιρός δεν είναι να αλλάξουν οι εκδοτικοί νοοτροπία και να δουν την δύναμη των μικρών ιστοριών; 




Ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα στην κατηγορία αυτή είναι η Alice Munro, η οποία έδειξε εμπράκτως και με τεράστια επιτυχία την βαρύτητα των διηγημάτων.



Η Άλις Μονρό μεγάλωσε στο Οντάριο του Καναδά το 1931. Έχει εκδώσει κυρίως συλλογές διηγημάτων. Έχει διακριθεί τρεις φορές με την υψηλότερη λογοτεχνική διάκριση στον Καναδά, το Governor General' s Literature Award. Έχει επίσης βραβευτεί από την Ένωση Κριτικών ΗΠΑ κι έχει λάβει το βραβείο Rea για τη συνολική προσφορά της στο διήγημα. Το 2009 της απονεμήθηκε το Man Booker International, για το οποίο ήταν ξανά υποψήφια και το 2007. Το βραβείο απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε έναν συγγραφέα εν ζωή που εκδίδει τα έργα του στην αγγλική γλώσσα. Η Άλις Μονρό είναι από τις πιο γνωστές και σημαντικές διηγηματογράφους παγκοσμίως και η κριτική επιτροπή του βραβείου χαρακτηριστικά αναφέρει: «Με κάθε διήγημά της η Μονρό καταφέρνει να φτάσει το βάθος και την ακρίβεια που οι περισσότεροι μυθιστοριογράφοι πετυχαίνουν με το σύνολο του έργου τους. Διαβάζοντας τη Μονρό μαθαίνεις πάντα κάτι που δεν είχες ποτέ σκεφτεί».

Το 2013 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.    πηγή


❝Ελπίζω πως όλοι οι άνθρωποι θα δουν τα διηγήματα σαν μία σημαντική μορφή τέχνης και όχι σαν χάσιμο χρόνου μέχρι να γράψεις ένα μυθιστόρημα.❞










acelebrationofwomen.org





extra info: ο Pedro Almodovar γύρισε φέτος την 20η του ταινία βασισμένη σε τρία διηγήματα 
της Alice Munro, το Julieta. Δείτε το trailer εδώ.






Σχόλια

  1. Συμφωνούμε Κατερίνα μου!!! Νομίζω πως όντως ήρθε ο καιρός να δουν οι εκδότες το θέμα λίγο διαφορετικά. Άλλωστε οι μεγαλύτερες από μας θυμούνται πως με διηγήματα μεγαλώσαμε...
    Σε φιλώ κοριτσάκι μου
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι εκδότες θα έπρεπε πολλά να δουν διαφορετικά γιατί κάποια στιγμή όλο αυτό θα τους γυρίσει boomerang! Γνωρίζουμε όλοι καλά τι εννοώ, που αν δεν είσαι "celebrity" δεν έχεις σχεδόν καμία πιθανότητα να ξεκινήσεις, να σου δοθεί η ευκαιρία και αν σου δοθεί να σε στηρίξουν το ίδιο. Αλλά και το αναγνωστικό κοινό έχει ευθύνες τεράστιες ως προς αυτό..
      Να είσαι καλά Μαρίνα μου πολλά φιλιά!!

      Διαγραφή
  2. Εντάξει, ξέρεις την αγάπη μου για τις μικρές ιστορίες! Χώρια την προσωπική μου μούρλα όσον αφορά το γράψιμο, έχω στη βιβλιοθήκη μου αρκετές συλλογές διηγημάτων και καμία δεν με έχει απογοητεύσει ως τώρα.
    Το διήγημα μπορεί να είναι μικρό σε έκταση (αν και όχι πάντα, έχω υπόψη μου διηγήματα 30+ σελίδων), όμως ακριβώς γι΄αυτό θεωρώ ότι θέλει μαστοριά στο γράψιμο - και για μένα ίσως να θέλει περισσότερη μαστοριά από ένα μυθιστόρημα, όπου έχεις άπλετο χώρο εξ΄ορισμού να δουλέψεις, να αναπτύξεις, να δημιουργήσεις κεφάλαια και να τοποθετηθείς αναλυτικά. Στο διήγημα είναι δύσκολο να κρατήσεις τις ισορροπίες σε τόσο μικρή έκταση: να έχει ενδιαφέρον θέμα, η πλοκή να ρέει, να μην κουράζει, να μην πλατειάζει αλλά ούτε και να λέει λιγότερα από όσα πρέπει, να αναπτύσσει ικανοποιητικά τους χαρακτήρες και τα γεγονότα με τα οποία καταπιάνεται, να έχει αρχή, μέση και τέλος. Όταν ο συγγραφέας πετυχαίνει αυτή την ισορροπία, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να είναι δυναμίτης για τον αναγνώστη.
    Σε όσα λες για τους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους συμφωνώ. Σπάνια (έως ποτέ) επιλέγουν να εκδώσουν συλλογές διηγημάτων, και αυτό είναι κρίμα κατά τη γνώμη μου. Φοβούνται να συστήσουν αυτό το είδος στο αναγνωστικό κοινό, δεν παίρνουν το ρίσκο γιατί δεν μπορούν να προβλέψουν την απήχηση, κι αυτό είναι που τους ενδιαφέρει. Κι έτσι, μένουν πολλά αξιόλογα διηγήματα στην αφάνεια...
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα Κατερίνα μου
    Αγαπώ πολύ το διήγημα κι ιδιαίτερα το μικροδιήγημα
    Ένα τελευταίο βιβλίο το "γκιακ" του Δημοσθένη Παπαμάρκου
    που διάβασα με ενθουσίασε πολύ!!!
    Στο προτείνω.....

    Σε φιλώ πολύ ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα διηγήματα είναι μαγικά! Τόσα να σε αφήνουν να φανταστείς για το πριν και το μετά, τόσα στου προσφέρουν μέσα σε λίγες σελίδες! Τα αγαπώ πολύ, οι εκδότες, φυσικά, όχι. Πόσο να τα χρεώσουν;;;
    Αλλά και πολλοί αναγνώστες δεν τα προτιμούν, επιλέγουν τα μεγάλα βιβλία, που θα κρατήσουν πολύ...
    Κατερινάκι, μου, καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπω καθε μορφη ιστοριας που εχει κατι να μου δωσει, να μου πει! Απο 2 εως 1002 σελιδες, απο πεζο ως εμμετρο! Αρκει να εχει ουσια!
    Σε φιλω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε το αποτύπωμά σου εδώ..

Newsletter Εγγραφή