Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2016

Η μαγική στιγμή της ημέρας..

Εικόνα
Ξεκινάω κάποια λεπτά μετά τις 5 από το σπίτι για να πάω στο γυμναστήριο και λίγο πριν φτάσω στη στάση χάνω και τα δύο λεωφορεία που πέρασαν απανωτά. Περπατάω μέσα στην ζέστη, ζαλίζομαι, σταματάω και κάθομαι λίγες στάσεις μετά να περιμένω τα επόμενα.. 

Πέρασαν 40 ολόκληρα λεπτά ακούγοντας πολύ μουσική και κάνοντας πολλές σκέψεις. Κάθε άνθρωπος όταν περιμένει στη στάση του λεωφορείου 40 λεπτά γίνονται τα νευράκια του τσαταλάκια.. 
Χωρίς νεύρα αλλά νιώθοντας ανούσια ταλαιπωρημένη ανεβαίνω και λίγη ώρα μετά μπαίνει με τον παππού του ένας 4χρονος.. Αυτό ήταν! Τον παρατηρούσα πως εξερευνούσε με υπερβολικό ενθουσιασμό τα πάντα γύρω του.. Τους ανθρώπους, το λεωφορείο, το τοπίο.. Με ένα τεράστιο χαμόγελο! Με μάτια που έλαμπαν. Αυτό ήταν! Έλαμψαν αμέσως και τα δικά μου και δεν μπορούσα (δεν ήθελα) να σταματήσω να χαμογελώ.

Σ'ευχαριστώ μικρέ! Και όλα αυτά τα πιτσιρίκια για τις άπειρες υπενθυμίσεις που μας δίνετε.. 
Αν δίναμε λίγη παραπάνω σημασία σε ένα σωρό μηνυματάκια που μας στέλνει αυτό το σ…

Το μπαλόνι που είδε το φεγγάρι

Εικόνα
Από κάποιο χέρι γλίστρησε και αφέθηκε ελεύθερο. Το περήφανο μπαλόνι. Πετούσε ψηλά για ώρες, ξεκίνησε με ήλιο. Έβλεπε καθαρά την γη, τους ανθρώπους μυρμήγκια. Πόσο εκκωφαντικά ανόητα φαίνονται όλα τα άγχη τους από ψηλά. Πόσο αστεία τρέχουν να προλάβουν τον χρόνο κι εκείνος πάντα να φεύγει ούτως ή άλλως.

Οι ώρες περνούσαν, ο αέρας δυνάμωνε.. Έκανε τον γύρο της Αθήνας. Χωρίς εμπόδια. Είχε για συντροφιά του το φεγγάρι. Κοιτώντας το κατάματα, αναρωτήθηκε. Αν πράγματι οι άνθρωποι καταλαβαίνουν την ουσία του να ζεις ελεύθερος.
Ελεύθερος από όλα όσα σε δεσμεύουν.

Τώρα μπορούσε να σταματήσει το ταξίδι του φεύγοντας γεμάτο εικόνες.
Μπαμ!



Κατερίνα Βερίγκα©
****

αυτή η μικρή έμπνευση μου δόθηκε όταν είδα ένα μπαλόνι να πετάει αντικριστά από το φεγγάρι ένα απόγευμα με πολλά μποφόρ..



Πρόσκληση Σε Ταξίδι Μουσικό

Εικόνα
Πρόσκληση Σε Ταξίδι Μουσικόαπό την Ελένη και το Καρυδότσουφλο, άκουσα και έσπευσα σαν λάτρης της μουσικής!Σπάνια να περάσει μέρα χωρίς να ακούσω τίποτα, κι αυτό όταν νιώθω πολύ άρρωστη.. Δηλαδή σπανιότατα. Είμαι από τις εξαιρέσεις καθώς όταν είμαι καλά ακούω μελαγχολικά κομμάτια και όταν δεν είμαι βάζω χαρούμενες μελωδίες.. για να μη σκέφτομαι πολύ. Ναι γίνονται κι αυτά! 

Μεγάλωσα με πολύ.. Παπακωνσταντίνου, Χάρις Αλεξίου, Κατσιμιχαίους, Σαββόπουλο και πολλά πολλά ακόμα.. Στην πορεία προστέθηκε από τον αδερφό μου η επιρροή στην ροκ μουσική, στην metal και δεν συμμαζεύεται..! Έκανα εκεί στο λύκειο μια παραδρομή και ξέφυγα λιγάκι στα μουσικά ακούσματα, ευτυχώς όμως επέστρεψα εκεί που ανήκω και εκεί που εκφράζομαι! Πλέον είναι αμέτρητα τα μουσικά ακούσματα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα μου αρέσουν επιλεκτικά τραγούδια από καλλιτέχνες λαϊκούς ή ποπ. Κυρίως όμως λατρεύω την ηλεκτρονική μουσική, την εναλλακτική ροκ, την indie, post rock, deep house, chill out. 


Μα ας τα πάρουμε από την …

Photo of the day

Εικόνα
Αρχίζει να γερνάει ο άνθρωπος όταν σταματά να δημιουργεί και να ενθουσιάζεται ακόμα.. με όσα αγαπά και τον κάνουν χαρούμενο.


Κατερίνα










Keep a 5 year journal

Εικόνα
Το αγαπημένο μας project είναι και πάλι εδώ, αυτή τη φορά από τα χεράκια της Μαρίας και το blog Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά.




1.Μουσική..τι καλύτερο! Πάντα και παντού.. Η επιλογή μου ανήκει στο μοναδικό τραγούδι της ταινίας La vita e bella, με το οποίο ξεκινήσαμε την σχολική γιορτή μας στο Ειδικό Δημοτικό που εργάστηκα φέτος. 2. Από την βεράντα μας..


3. Επιτέλους διακοπές μετά από δύο χρόνια.. στην πατρίδα μου την Ζάκυνθο.. Ανυπομονώ να κολυμπήσω στα γαλανά νερά της, να ακούσω τις ζακυνθινές καντάδες, να πάω βόλτα στο κέντρο του νησιού με άμαξα, να δω από την Μπόχαλη το νησί από ψηλά και να επισκεφθώ ξανά το ναυάγιο. 4. Έκανα ωραίους φίλους μέσα από τη δουλειά, πράγμα σπάνιο! 5. Κάποια που δεν εκτίμησε όσα της πρόσφερα εργασιακά, μου φέρθηκε άσχημα αλλά όπως μου λένε όλοι κι έχουν δίκιο δεν αξίζει την στεναχώρια μου. 6. Οικογένεια είναι οι άνθρωποι που είναι δίπλα σου σε όλα. 7. Το μέρος που ζω και συγκεκριμένα οι γειτονιές στο κέντρο της Αθήνας.










Παίζοντας με τις λέξεις x2

Εικόνα
Το μήνυμα με την κιμωλία


Κλείστηκε μες τοπαλάτιτου
να καταχωνιάσει τους φόβους, να κρύψει τις ανασφάλειές του. Και ύστερα βγαίνοντας στην πόλη να χαιρετά τον κόσμο καμαρωτός και λαμπερός.


Γιατί ο κόσμος είχε απαιτήσεις υψηλές.
Μόνο τα βράδια ηρεμούσε κοιτώντας τον ουρανό. Αναλογιζόταν τα νεανικά σχολικά χρόνια, όταν έγραφαν με κιμωλία στον πίνακα: Να μη ξεχάσω να ζω. Ένα αστέρι έπεσε. Δεν χρειαζόταν ευχή. Θα έκανε από αύριο κιόλας πράξη όσα λαχταρούσε χωρίς να υπολογίζει τον κόσμο γύρω του. Και θα αγόραζε έναν πίνακα για να γράφει  κάθε μέρα κάτι πολύτιμο.







Αναγέννηση
Όταν ο ουρανός σκοτείνιαζε και τα φώτα έσβηναν, πήγαινε κοντά της και καθόταν ήσυχα δίπλα της. Πριν καταπιεί τα αμέτρητα χάπια που της έδιναν, μπορούσε να συζητήσει μαζί του κάτω από άλλες συνθήκες. Κι εκείνος την άκουγε. Και την κοιτούσε στα μάτια. Χωρίς να βλέπει τους μαύρους κύκλους, τα πρησμένα μάτια, τα γεμάτα αγωνία. Τον φόβο, για τον ίδιο της τον εαυτό.
-Αν είχαμε γνωριστεί έξω στην πόλη, θα με πρόσεχες;
-Και τώρα σε προσέχω…

Αναγνώστες

Google+ Society