Το χρέος μας




Και ξαφνικά η θάλασσα έγινε μαύρη,
όχι από σκοτάδι.
Από πένθος βαρύ.
Γιατί εκεί διάλεξαν κάποιοι,
τόσες ψυχές να σταματήσουν 
το ταξίδι τους στην ζωή.

Κι εκεί που αγαπούσες την θάλασσα,
ξάφνου σε πληγώνει, σε τρομάζει.

Μα δε μπορείς.
Έχεις χρέος απέναντί τους.
Να ζήσεις γι'αυτούς.
Να παλέψεις γι'αυτούς.
Να διεκδικήσεις γι'αυτούς.

Για εκείνους που δεν μπόρεσαν
κι ας ήθελαν.
Για εκείνους που λαχταρούσαν μια ζωή
αλλιώτικη, χωρίς αδικία.

Έχουμε χρέος.
Να μη σταματήσουμε να είμαστε άνθρωποι.
Να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας,
καθαρή συνείδηση και 
να δίνουμε το χέρι μας.






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη / το e-book

Φωτογραφίζειν: κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός

καληνύχτα καρδιά μου!

Ημερολόγιο Αισιοδοξίας 2013-2017 : Οι 32 συμμετοχές

Αναγνώστες

Google+ Society