Απολογισμός



Απολογισμός

Αναρωτιέμαι πως θα είναι ο κόσμος σε 100 χρόνια από σήμερα.

Τι αξίες θα κουβαλάνε τότε οι άνθρωποι;
Θα υπάρχει ειρήνη;
Θα υπάρχει δικαιοσύνη;

Θα μεγαλώνει με ανθρωπιά γύρω του ένα παιδί;
Οι μέρες θα κυλούν σαν αστραπή, όπως και τώρα;
Θα χάνεσαι στην υπερβολή των καιρών;

Και κάπου εκεί στο βάθος θα ακούγεται ποδοβολητό 
από χαρούμενα παιδιά που παίζουν στις αλάνες
κι όχι από τρομοκράτες.

Και κάπου εκεί στο απόβροχο,
ένα ζευγάρι ηλικιωμένων θα κάνει τον απολογισμό του.

Πως έζησαν γεμάτοι
 σε έναν κόσμο που δεν σκότωνε τα όνειρά τους.




*****

Η συμμετοχή μου στο Παίζοντας με τις Λέξεις #10!
Ευχαριστώ την Μαρία για την ζεστή της φιλοξενία και όσους το επιλέξατε!
Εδώ μπορείτε να δείτε τα αποκαλυπτήρια, 
ποιοι κρύβονταν πίσω από τις 22 συμμετοχές!!

Και εις άλλα με δημιουργία!!





Keep a 5 year journal November '16


Λίγο πριν αποχαιρετήσουμε τον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου, που μας αφήνει με πολλές ισχυρές καταιγίδες και δυστυχώς με θύματα και καταστροφές, θα κάνω μια μικρή ανασκόπηση μέσω του Keep a 5 year Journal.. 




1. Πρώτη σκέψη του μήνα

Αυτός ο μήνας θα είναι καλύτερος, θα ανέβω ψυχολογικά!!   (τελικά ήταν ασανσέρ η φάση..)


2. Πλάνο για τον μήνα

Αιτήσεις για δουλειά.  (πααάρα πολλές αιτήσεις σε προκηρύξεις και αποστολή βιογραφικών)


11. Κάτι που με συγκλόνισε

Κάθε μέρα με συγκλονίζουν πολλά. Το ότι ζούμε στο 2016 και υπάρχουν ακόμα πρόσφυγες πολέμου.


17. Ελάττωμά μου που δυσκολεύομαι να διαχειριστώ

Το γεγονός ότι πολλές φορές δεν αφήνω τίποτα να πέσει κάτω. Το έχω μειώσει όπως και αρκετά ακόμα σπαστικά χαρακτηριστικά μου. Γιατί ενώ δεν το κάνω κακοπροαίρετα, μου γυρίζει πάντα μα πάντα boomerang.


19. Τι έπαψε να με ενδιαφέρει

Έπαψε να με ενδιαφέρει η γνώμη εκείνων που βιάζονται να με κρίνουν, χωρίς να με έχουν γνωρίσει και χωρίς να ενδιαφέρονται να δουν βαθύτερα τι έχω μέσα μου.


23. Διάβασα


Στο βιβλίο "Βιρτζίνια Γουλφ Ιδιοφυής και μόνη- ζωή σαν μυθιστόρημα" του Βέρνερ Βάλντμαν: ❝Δεν προβάρανε την εξέγερση, αλλά την αλλαγή. Άλλαζαν τα σπίτια, τα φύλα, οι ρόλοι. Μπορούσε κανείς να είναι και παιδιάστικος και γελοίος και σοβαρός μέχρι θανάτου και πολύ έξυπνος. Όλα επιτρέπονταν εκτός από τη βλακεία, την έλλειψη στιλ και το να κάνεις κάτι με μισή καρδιά.


24. Κάτι ιδιαίτερο που έζησα

Για την ακρίβεια μια μέρα μετά,την ημέρα της γιορτής μου καθώς επιστρέφαμε από το κέντρο με τον Κ. με το τρένο. Μέσα στο βαγόνι ήταν ένα αγοράκι γύρω στα έξι. Ιδιαίτερα ομιλητικό και επικοινωνιακό, γυρίζει κάποια στιγμή στην γιαγιά του δείχνοντάς της μία άδεια θέση και της λέει: Κοίτα γιαγιά! Αυτή η καρέκλα είναι μόνη της, δεν έχει φίλο! Ας πάω να κάτσω για να της κάνω παρέα!
Αυτά τα παιδιά στην σημερινή σκληρή εποχή συνήθως τα κοροϊδεύουν.. Συγκινήθηκα τόσο με την ευαίσθητη ψυχή του που ήθελα να πάω και να τον αγκαλιάσω! Τέτοιο παιδί θα ήθελα να μεγαλώσω.. όχι κυνικό και νταή!


28. Κάτι για το οποίο νιώθω περήφανη

Για την οικογένειά μου και για όλα όσα έχουμε καταφέρει με την αξία μας. Και που σε όλες τις τραγικές δυσκολίες ήμασταν ενωμένοι.


29. Τι θέλω να πω στον εαυτό μου ένα χρόνο μετά

Να συνεχίσει να κάνει κουράγιο και να έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση!!


30. Σχέδια για τα Χριστούγεννα

Τα τελευταία Χριστούγεννα τα περνούσαμε συνέχεια στην Αθήνα. Με ατελείωτες βόλτες πάντα. Αυτή τη φορά αποφασίσαμε και προγραμματίσαμε να κάνουμε ένα τριήμερο ταξίδι στην επαρχία. Σε μία πόλη που δεν έχω ξαναπάει και θα περάσουμε λίγες μέρες με μια ξεχωριστή ψυχή (και το έτερον της ήμισυ) που γνώρισα μέσα από το blogging πριν από περίπου τρία χρόνια και πέρυσι γνωριστήκαμε από κοντά. Σημασία έχουν οι άνθρωποι που θα περάσεις μαζί τους τις γιορτές και όχι τόσο τα μέρη που θα επισκεφθείτε. Θα γεμίσουμε μπαταρίες γιατί ζήσαμε ένα δύσκολο φθινόπωρο κι ελπίζω η επόμενη χρονιά να ξεκινήσει με καλύτερα αποτελέσματα μετά από τις προσπάθειες χρόνων που έχω κάνει.



****

Αυτόν τον Νοέμβρη είχαμε τα Τραγούδια Αναμνήσεων, Part A & Part B, κάποιες σκέψεις μου σχετικά με τη "νέα μόδα του να είσαι κακός", το "Να είσαι τριαντάρης σήμερα", "επτά χρόνια", "αλλά τα βράδια..",  "λέξεις λίγες, σκέψεις πολλές" και την συμμετοχή μου στις 25 Λέξεις #10. Και συνεχίζουμε..! 


Οι ζωές όλων μας είναι απρόβλεπτες.. Δεν ξέρεις ποτέ τι θα σου συμβεί
την επόμενη ημέρα! Όσο κλισέ κι αν ακούγεται το να απολαμβάνεις την
κάθε σου στιγμή, είναι τόσο μα τόσο ουσιώδες και αληθινό!
Είναι στο χέρι μας τι θα αφήσουμε να ακουμπήσει τις ψυχές μας.
Υπάρχει απερίγραπτη βρωμιά γύρω μας.
Εμείς επιλέγουμε τι θα υπερισχύσει!
Στρέφω το βλέμμα μου σε ό,τι καλό έχει απομείνει σε αυτό τον κόσμο.

Καλώς να έρθει ο Δεκέμβριος..!







25 Λέξεις #10


Με αυτή την φωτογραφία, η Μαρία Νικολάου μας προέτρεψε  να γράψουμε ολιγόλεκτα 25 λέξεων! Μπορείτε να διαβάσετε εδώ όλες τις συμμετοχές. Το κείμενό μου βρισκόταν στο ν13 (για πολλούς γρουσούζικο, αλλά.. στο συγκεκριμένο project πήγε πολύ καλά!) Ευχαριστώ όλους για την βαθμολογία σας!! Να είμαστε δυνατοί να δημιουργούμε με κάθε τρόπο!



Δεν φοβόσουν το σκοτάδι, είπες.
Και έτρεξες στην άβυσσο του.
Κάτω απ'τα δέντρα ονειρεύτηκες
πως όταν ξυπνήσεις 
κανένα παιδί δεν θα φοβάται πια.






λέξεις λίγες,σκέψεις πολλές





Λέξεις λίγες σκέψεις πολλές.
Όσα δεν ειπώθηκαν
όσα δεν συνέβησαν
έγιναν τιμωροί
ενός τετραδίου..



Όλοι παλεύουμε με κάτι.
Ποτέ μην υποτιμάς την ζωή κάποιου
επειδή βλέπεις μόνο όσα θέλεις να δεις.
Αντέχεις να τα δεις όλα;



Για όλα αυτά που αποκτήσαμε
με άπειρες θυσίες
και δεν μας χαρίστηκαν.
Είμαι περήφανη.
Για το ότι δεν στέρησα σε κανέναν τίποτα
κι ας στερήθηκα εγώ σιωπηλά.



Μέσα σε ατελείωτα δευτερόλεπτα σιωπής
αγάπησα την φωνή
της ψυχής σου.



Όπως τα προϊόντα που νομίζουμε
ότι τελείωσαν κι όμως
βγάζουν λίγο ακόμα, λίγο ακόμα..
Έτσι και οι αντοχές μας!


©Κατερίνα Βερίγκα



(επιτρέπεται η αντιγραφή κειμένων, υποχρεωτική η αναφορά στην πηγή και στον ιδιοκτήτη)



Τραγούδια Αναμνήσεων-Let the music play Part B



Πριν από μερικές μέρες ξεκινήσαμε έναν όμορφο μουσικοχαμό αναμνήσεων, που συνεχίζω να απολαμβάνω στις αναρτήσεις σας! (αν ξέχασα κάποια, ειδοποιήστε με)



Η πρόσκληση είναι ανοιχτή προς όλους όσους θέλουν να 
μοιραστούν τις δικές τους μουσικές αναμνήσεις!




Το ξεκίνησα με 3 τραγούδια ελληνικά που μου προκαλούσαν πάντα δυνατά συναισθήματα και με ξεσήκωναν με έναν τρόπο βαθύ και όχι επιφανειακό. Το Part B περιλαμβάνει κυρίως ξένα κομμάτια από την εφηβεία μου, που με άγγιξαν και συνεχίζουν να το προκαλούν με έναν μοναδικό τρόπο.


Συνόδευε τα πρώτα σκιρτήματα στην εφηβεία
και συνεχίζει μέχρι σήμερα,σχεδόν 16 χρόνια μετά
να μου δημιουργεί έντονα συναισθήματα.


Φανταστείτε την στιγμή στο ΟΑΚΑ live,
μια μαγική στιγμή για όλους απ'ότι διάβασα..
Το τραγούδι που παίχτηκε όσο κανένα άλλο
και που εξακολουθεί να μας αγγίζει το ίδιο.
Βρέθηκα με έναν μαγικό τρόπο σε αυτή την
συναυλία το 2010 με τον αδερφό μου και είναι 
μια εμπειρία αξέχαστη. Ακόμα ανατριχιάζω 
όταν βλέπω τα βίντεο της συναυλίας.


Δεν χωρούν λόγια σε τέτοια τραγούδια
από συγκροτήματα που άφησαν εποχή..

"Together we stand, divided we fall.."


Το πρώτο κόλλημα από τους Depeche Mode
ήταν αυτό.. μετά ακολούθησαν άπειρα..


Ήμουν μικρή όταν το άκουγα συνεχώς στην διαπασών 
από γείτονες και ενώ δεν καταλάβαινα τους στίχους
κάτι με τραβούσε, κάτι απροσδιόριστο.
Δυστυχώς είναι διαχρονικό..


Υπάρχουν μουσικές αναμνήσεις
χωρίς το Losing my religion?


Και φυσικά δεν θα μπορούσα να αφήσω απ'έξω
ένα κομμάτι που εμείς χορεύαμε..μπλουζ στα πάρτι!


Κλείνω το Part B με τι άλλο..;
Το αγαπημένο μου τραγούδι από την εφηβεία μέχρι σήμερα!