Στη "Συνοικία των Θεών"..


Μερικές φορές είναι αναγκαίο να πηγαίνεις κόντρα στην ρουτίνα της καθημερινότητας. Ειδικά όταν αισθάνεσαι ότι οι ψυχικές σου δυνάμεις έχουν κλατάρει, ότι το άγχος σε κυριεύει κι ας κάνεις φιλότιμες προσπάθειες να το τιθασεύσεις. Εκεί είναι που ο καθένας μας πρέπει να βρίσκει μόνος του τι τον ηρεμεί, με τι ξεφεύγει.. Και δεν μπορεί να είναι το ίδιο πράγμα συνέχεια, δεν αρκεί, γιατί μετά γίνεται ρουτίνα και εκείνη με την σειρά της σε περιορίζει..

Είχα καιρό να περάσω αρκετές ώρες μόνη μου και να καταλήξω βόλτα στο κέντρο με τα ακουστικά στα αυτιά και την κάμερα του κινητού σε ετοιμότητα.. Κι αφού για την ώρα έχω την πολυτέλεια να περνάω λίγες ώρες μόνη, το εκμεταλλεύτηκα. Βέβαια πόσο μόνη μπορείς να νιώθεις όταν ο καλός σου σε βομβαρδίζει συνεχώς με αστεία μηνύματα, είναι μια άλλη μεγάλη-ιστορία για το πως "χαλάμε" την πιάτσα των μακροχρόνιων σχέσεων! 

Ίσως να έχω γίνει γραφική, δεν μπορώ να το αποφύγω.. γιατί η Πλάκα είναι το πιο αγαπημένο μου μέρος στη γη. Γιατί εκεί.. λες και ο χρόνος σταματά. Η "Συνοικία των Θεών" είναι μια τέχνη από μόνη της, στον δικό της χωροχρόνο αφήνεσαι.. Σαν άνθρωπος που απορροφώ εύκολα οποιαδήποτε ενέργεια σε ένα χώρο (βαρύτατο ελάττωμα γιατί συμβαίνει και με τους ανθρώπους) εκεί στην Συνοικία των Θεών πραγματικά αισθάνομαι γαλήνη. Κι όποτε βλέπω ενοίκους να κατεβαίνουν από τα διατηρητέα νεοκλασικά κτίρια δεν ζηλεύω, απλώς εύχομαι να γνωρίζουν και να είναι ευγνώμονες που έχουν την τύχη να ζουν εκεί.

Οδός Θέσπιδος (από τα διατηρητέα προς πώληση.. που είσαι άτιμο τζόκερ..)

Κι ένα που κατοικείται, όταν το είδα φωτίστηκε το βλέμμα μου..

λίγη αχόρταγη θέα πίσω από τα συρματοπλέγματα.. 

Και ακριβώς στα αριστερά δύο γάτες ποζάρουν με ευκολία,
συνηθισμένες από την χαρακτηριστική κίνηση..
Λάτρεψα την "ατέλεια" της κάτω από το στόμα που την κάνει ξεχωριστή!

Λίγη θέα ακόμα..;

Οδός Πρυτανείου




Βυζαντινός Ιστορικός Ναός του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά
Η εκκλησία που χτίστηκε 200 χρόνια μετά την καταστροφή της..

(με το εσωτερικό των εκκλησιών-θρησκειών δεν τα πάω καλά. Θαυμάζω όμως πάντα την 
αρχιτεκτονική τους. Κι αν νιώσω εσωτερική ανάγκη πάω και κάθομαι μόνη, σπάνια σε λειτουργία.)

Στις 24 Μαΐου 1833, ὅταν τα ὀθωμανικά στρατεύματα παρέδωσαν το φρούριο τῆς Ἀκρόπολης, ταυτόχρονα με την ἀνύψωση τῆς ἑλληνικῆς σημαίας χτύπησε και ἡ καμπάνα αὐτή, που βρισκόταν σε κρύπτη και σήμερα μποροῦμε να δοῦμε στον πρόναο τῆς ἐκκλησίας. Μετά την ἀπελευθέρωση τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους καταργήθηκαν τα ξύλινα σήμαντρα, και ἡ ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου ἦταν ἡ πρώτη, στην ὁποία ἐπετράπη να χρησιμοποιήσῃ καμπάνα.  (πηγή)

ζητώ συγνώμη από τους φίλους καπνιστές

Ανυπομονώ να κάνω την ίδια βόλτα (και να ανακαλύψω νέα σοκάκια)
την Άνοιξη, με άλλα χρώματα!

Γυρνώντας πίσω, η ψυχή μου χαμογελούσε.


****

Εδώ θα βρείτε κι ένα βίντεο που έφτιαξα με συλλογή φωτογραφιών των τελευταίων χρόνων.

Ένας χρόνος Just K (5 χρόνια Blogging)




Ένας χρόνος στο νέο μου χώρο και παραλίγο (με εκείνα και με τ'άλλα) να το ξεχάσω..Θυμάμαι πάντα πότε ήταν η πρώτη πρώτη φορά στο blogging, αυτό δεν ξεχνιέται.. 

Παίρνοντας λοιπόν τις αποσκευές περίπου 4 χρόνων από το Positive Thinking Greece, άνοιξα το Just K κι ένα περιοδικό-site. Πολλοί παλιοί φίλοι συνέχισαν να είναι συνοδοιπόροι, άλλοι χάθηκαν όπως συμβαίνει και στην πορεία μας οπουδήποτε. Είχαμε όμως και νέες αφίξεις, νέες ιδέες, νέο ξεκίνημα..!

Κάποια από τα τελευταία κείμενά μου τα έφερα μαζί στο ξεκίνημα, τα μικρά διηγήματα (ουσιαστικά τις πρώτες μου απόπειρες) τα άφησα σε έναν φάκελο για αναμνήσεις. 

🎈


Το ταξίδι συνεχίστηκε με συμμετοχές σε δρώμενα, ολιγόλεκτα, ποίησης και λογοτεχνίας. Πρόσφατα θυμηθήκαμε το Ημερολόγιο Αισιοδοξίας, το οποίο κυκλοφορεί πάλι μετά από λίγα χρόνια, περνώντας από πολλά χέρια, ταχυδρομεία, χιλιόμετρα..! Μερικά ακόμα projects μας κράτησαν σε δημιουργική εγρήγορση και επαφή, όπως το Keep a 5 year journal, Τραγούδια Αναμνήσεων, Έχεις cart postale,  Η μαγική στιγμή της ημέρας, Diary of bliss. Είχαμε και ευχάριστες εκπλήξεις μέσα από το blogging, με καρτούλες και δωράκια. Μοιράστηκα μαζί σας τις σκέψεις, εμπειρίες, απόψεις μου κι εσείς τις αγκαλιάσατε τόσο όμορφα και συγκινητικά. 

Σας πήρα μαζί σε βόλτες και ταξίδια, από το κέντρο της Αθήνας και την χιονισμένη Πεντέλη μέχρι την Ζάκυνθο, την Πάρο, την Λάρισα, Βόλο, Τρίκαλα.. Και συνεχίζουμε..!


Εκείνα που "ξεχώρισαν" περισσότερο:



Θυμήθηκα πως ένα χρόνο τώρα δεν έχω κάνει ούτε ένα "κέρασμα" για το καλωσόρισμα, ντροπή μου το ξέρω. Κι όταν λέω κέρασμα, δεν αναφέρομαι φυσικά σε κάτι τέτοιο..



το οποίο θα ήταν καταπληκτικό αν ήμασταν κοντά..
αλλά δύο συμβολικά δωράκια κατόπιν κλήρωσης,
τα οποία θα προσαρμοστούν ανάλογα με τον τυχερό!
Θα είναι έκπληξη!



Κι επειδή οι αναγνώστες μου (για τους οποίους είμαι πολύ περήφανη, σας το έχω πει;)
είναι διακριτικοί άνθρωποι δεν θα τους κουράσω με ό,τι είθισται στους "διαγωνισμούς".
Εδώ είναι αλλιώς! Με ένα σας σχόλιο θα ήθελα να μου πείτε τι νιώθετε, τι σας αρέσει
και τι όχι, τι σας αγγίζει περισσότερο στην θεματολογία του blog!

Σας ευχαριστώ για την ποιοτική παρουσία σας,
τις εποικοδομητικές μας συζητήσεις και
μην ξεχνάτε πως..

❝ Ό,τι έχεις δεν υφίσταται αν δεν το μοιραστείς! 


🎉🎉

Keep a 5 year journal: Φεβρουάριος 2017



1.Επιλέγω να θυμάμαι τις στιγμές που γέλασα μέχρι δακρύων, τα δάκρυα που με λύτρωσαν, την αγάπη που έδιωξε τον πόνο μου μακριά και την δύναμη να προχωράω πάντα σε νέα ξεκινήματα.
2.Δεν θέλω να θυμάμαι τις φορές που δεν πίστεψα ότι θα τα καταφέρω.
3.Αδιαμφισβήτητα η έλευση του καρκίνου που βιώσαμε δύο φορές στο σπίτι μας.
4.Συγκινούμαι πολύ συχνά με τα πιο απλά πράγματα αρκεί να με αγγίξουν. Τώρα πρόσφατα δεν έχει συμβεί κάποιο περιστατικό, με συγκίνησε όμως μια αληθινή ιστορία που είδα στην ταινία Lion (2016).
5.Μη χάσεις την πίστη στα όνειρά σου ό,τι κι αν γίνεται.
6.Ένα road trip στην Ελλάδα ή ένα ταξίδι με τρένο στην Ευρώπη.
7.Τακτοποίησα τις εκκρεμότητες για ένα ταξίδι που θα κάνω σε 2 μήνες στην Κρήτη, για να δώσω εξετάσεις σε ένα παιδαγωγικό πρόγραμμα εξ'αποστάσεως που παρακολουθώ.

8.Από το βιβλίο "Το κουκλόσπιτο" για το οποίο έκανα αφιέρωμα εδώ


 Όμως το πρόβλημα είναι κύριοι-κυρίες- πως όσοι δεν έχουν τους δικούς τους ορίζοντες, προσπαθούν να καταρρίψουν τους ορίζοντες των άλλων. 

9.Μιας και συμπίπτει ημερολογιακά, μου ήρθε στο μυαλό η τραγωδία της Θύρας 7, στο στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης 8 Φεβρουαρίου 1981. Ο πατέρας μου είχε αγοράσει εισιτήριο για εκείνον τον αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού και ΑΕΚ, όμως του προέκυψε κάποια δουλειά και τελευταία στιγμή πούλησε το εισιτήριό του. Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα αναρωτιέμαι πως μερικές φορές η μοίρα μας γλιτώνει από τα χειρότερα
Αν ήταν εκεί κι αν ήταν μέσα στα θύματα, δεν θα υπήρχαμε ούτε ο αδερφός μου (που γεννήθηκε 2 χρόνια αργότερα), ούτε εγώ.
10.Έχω πολύ καιρό να δω ένα όνειρο καλό, συνήθως είναι μπερδεμένα και αγχωτικά τελευταία. Εκείνα τα όνειρα όμως που μου δημιουργούν έντονα συναισθήματα και εύχομαι να ήταν αληθινά είναι αυτά που εμπεριέχουν ταξίδια και τόπους άγνωστους που εξερευνώ. Όπως κι εκείνα που βλέπω ότι έχω στην αγκαλιά μου ένα μωρό. Είναι τόσο έντονο το συγκεκριμένο όνειρο..
11.Με πολύ γέλιο, γράψιμο, μουσική, αγκαλιές και γυμναστική!
12.Το πρόγραμμα σπουδών που παρακολουθώ εξ'αποστάσεως στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης (Ρέθυμνο). Δεν σταματάμε να αποκτούμε νέες γνώσεις, δεξιότητες και πιστοποιητικά που ίσως να μας βελτιώσουν την επαγγελματική αποκατάσταση. Όσοι γνωρίζουν τις ταλαιπωρίες που βιώνω σε αυτόν τον τομέα και τις προσπάθειες που κάνω, μου χαμογελούν και λένε "μου αρέσει που το παλεύεις τόσο, δεν το εγκαταλείπεις." 
13. Μία μόνο αποτυχία;; Έχω πάμπολλες στο ενεργητικό μου, άρα πολλά και πολλά διδάγματα. Μία, ίσως πιο βαρβάτη από τις άλλες, όταν δέχτηκα να εργαστώ σε άσχετο αντικείμενο από την ειδικότητά μου, έστω και για τον πρώτο μήνα χωρίς ασφάλιση (μιας και μου είχαν υποσχεθεί ότι μετά θα εργαστώ κανονικά) και να πέσω θύμα εκμετάλλευσης. Κάλυπτα δουλειά τουλάχιστον δύο ατόμων, δεν αναγνωρίστηκε ποτέ το έργο που έκανα και φυσικά δεν πήρα όλα τα χρήματα που ήταν στην συμφωνία με πολλά ακόμα παρατράγουδα. Αυτό με δίδαξε εκτός από τα προφανή, να μη συμβιβάζομαι σε τέτοιες καταστάσεις κι ας μείνω αρκετό καιρό άνεργη. Προτιμώ να έχω την αξιοπρέπειά μου παρά να πέσω σε ανάλογες συνθήκες ξανά. Κι όποιοι λένε πως "δουλειές υπάρχουν, να πας να δουλέψεις έστω και με 300ε" (8ωρα και 12ωρα), "έστω και μαύρα" να στείλουν τα δικά τους παιδιά ή να πάνε οι ίδιοι.. Γιατί έξω από τον χορό..




Το Keep a 5 year journal είναι ένα project που προέρχεται από το εξωτερικό. Κατά καιρούς δημιουργώ δικές μου λίστες ή χρησιμοποιώ λίστες από άλλες bloggers. Ο σκοπός του project είναι καθαρά προσωπικός, γι'αυτό και δεν τα μοιράζομαι πάντα όλα. Βοηθά στο να δεις τα επόμενα χρόνια τι βίωνες πριν, τι σκεφτόσουν, τι στόχους είχες και να συνειδητοποιήσεις που έχεις φτάσει  και με τι τρόπο. Το χρησιμοποιώ 1 χρόνο και κάτι και μπορώ να πω ότι είναι άκρως βοηθητικό!


Να σας ενημερώσω πως το Ημερολόγιο Αισιοδοξίας έχει ξεκινήσει το ταξίδι του για το 2017 και βρίσκεται ήδη στον πρώτο- για φέτος- παραλήπτη! Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχές στο infojustk@gmail.com, όπου είμαι στην διάθεσή σας για επιπλέον πληροφορίες και απορίες που τυχόν προκύπτουν. 


 Γιατί ό,τι έχεις δεν υφίσταται αν δεν το μοιραστείς 



Ανησυχώ



Ανησυχώ για τα πάντα.
Ανησυχώ για το τίποτα.
Ανησυχώ για τα όνειρα που κοιμούνται
και τα άγρια ένστικτα που ξυπνούν.

Ανησυχώ για τις ψυχές
που κουράστηκαν.
Ανησυχώ για εκείνους
που βολεύτηκαν.
Ανησυχώ για αυτούς 
που κοιτούν με απορία
όσους γελούν.

Ανησυχώ για όσα δεν λέμε.
Ανησυχώ για όσα δεν κάνουμε.
Ανησυχώ για την ευθύνη
που πασάρουμε.

Ανησυχώ που δεν πιστεύουμε.
Ανησυχώ που δεν έχουμε εμπιστοσύνη.

Ανησυχώ για τον κόσμο.
Μα εκείνος ανησυχεί για εμένα;





musingsandnotions.com



Και ο έρωτας..;





Ο έρωτας περνάει με τα χρόνια, λένε! Μα ποιοι τις λένε αυτές τις μπούρδες;

Ο έρωτας ανανεώνεται, παίρνει άλλες διαστάσεις μα είναι εκεί όταν ένα ζευγάρι γουστάρει να είναι μαζί σε όλα. Όχι μόνο στις χαρές και τις ευκολίες. Όταν συνεχίζουν να θαυμάζουν ο ένας τον άλλον, ο πόθος παραμένει. Όταν δεν αφήνουν τα τετριμμένα της καθημερινότητας να τους διαλύουν. Όταν έχουν χιούμορ και άνεση μεταξύ τους.


Μία από τις αναρτήσεις σε αυτό το blog που έχει αγαπηθεί από τους αναγνώστες, είναι "ο Έρωτας". Μπορώ να καταλάβω την αιτία, υπάρχει καλύτερο; Και ειδικά όταν παίρνει κι άλλες προεκτάσεις, να ερωτεύεσαι τα πάντα στην ζωή σου γιατί μόνο έτσι θωρακίζεσαι.


Με λυπεί το γεγονός που παρατηρώ έντονα, ο έρωτας να παρουσιάζεται από μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ως κάτι επιπόλαιο, παροδικό, χυδαίο και πρόστυχο. Κι αυτό να περνάει από γενιά σε γενιά.

Το πρώτο videoclip που μοιράζομαι μαζί σας, είναι ένα δυνατό τραγούδι όχι γνωστό, όπου στο videoclip μπορείς να συμπεράνεις.. ότι ο έρωτας είναι τέχνη! 



Και στο δεύτερο, ένα γλυκό τραγούδι σε ένα τρυφερό videoclip που δείχνει ζευγάρια της διπλανής πόρτας σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις φάσεις της σχέσης τους.. που κρατούν ακόμα τον έρωτα ζωντανό με κάθε τρόπο!




Εγκλωβίστηκαν στα πληκτρολόγια
και ξέχασαν να φλερτάρουν
αληθινά.
Μετατράπηκαν σε κυνικά όντα
και κακομεταχειρίζονται
τον έρωτα.

Βαριούνται το παιχνίδι
της ανακάλυψης
και εγκαταλείπουν
νωρίς.

Ο έρωτας εμφανίζεται
στα φλεγόμενα μάτια
και στις παιχνιδιάρες ψυχές.

Αναζωπυρώνεται. 
Ταξιδεύει σε κάθε λέξη
σε κάθε ζεστό φιλί
σε δυνατό άγγιγμα
σε βαθύ βλέμμα..

εκείνων που έχουν
την μαγκιά
να τον σεβαστούν.